شایسته ایرانی نیست مردهپرست خوانده شود؛ اما این جمله کلیشهای در واکنش به درگذشت عباس کیارستمی هم به اذهان خطور کرد: یک: تا زنده بود در ایران تقدیر نشد؛ حتی بسیاری از فیلمهایش اکران نشد اما وقتی رفت، گفتند فقط او میدانست خانه دوست کجاست! و فردای رفتنش تلویزیون دو، سه فیلمش را پخش کرد!! دو: ٢٨ اردیبهشت ١٣٧٦ تنها چند روز مانده به یکی از عجیبترین انتخابات تاریخ ایران، کیارستمی از پنجاهمین جشنواره کن، نخل طلا گرفت. روزهایی بسیار ملتهب که لابد به دولت و مدیریت سینمای وقت حق میداد فتح اورست سینمای دنیا به وسیله یک ایرانی را نادیده بگیرد و حتی ا

حالا دیگر دیوار سفارتها رکوردش را از دست داده و حمله به حریم هنرمندان به خط مقدم دلواپسان بدل شده است؛ دیروز ظریفی دیالوگ معروف سوتهدلان زندهیاد حاتمی را مصادره کرده و میگفت: «هنرمند رو چه به روضه، روضه خودتی، گریهکن نداری، وگرنه خودت مصیبتی، دلت کربلاس هنرمند!» یک: دقت کرده باشین هنرمندان کیسهبوکس حاضرآمادهای هستند؛ تقریبا هر پدیده ناهنجاری رخ دهد، عدهای انگشت اتهامشان بهسوی جامعه هنری است که اینها کمکاری کردهاند، بهطور مستمر از تهاجم فرهنگی تا محبوبیت فیلمهای هالیوودی و ماهوارهای را توی سر هنرمندان میزنند که اینها

عصرگاه یکشنبه، دولت در واکنش به لغو کنسرتها بهاصطلاح «دبل» کرد؛ ورود دو وزیر، وزیر ارشاد با گلایه تند و درخواست برای رسیدگی و وزیر کشور با نامهنگاری به رئیس قوه قضائیه به گمانم هرچند دیر اما کمی تا قسمتی خودی نشان داد و این امیدواری را به وجود آورد که دولت فراتر از وزارت فرهنگ برای گشایش فضای هنری کشور قرار است تکانهایی به خود بدهد. یک- نمرهای که اهالی فرهنگ و هنر به عملکرد دولت میدهند بسیار مهم است؛ راستش حدود ١٠ ماه مانده به انتخابات، نمره مزبور چهبسا تعیینکنندهتر هم قلمداد میشود؛ گذشته از مرجعبودن جامعه فرهنگ و هنر در هدایت

یک : فقط هزارو ٦٠٠ روز، دقیقا هزارو ٦٧٠ روز تا ایران ١٤٠٠ فاصله داریم؛ بچه که بودیم تصورمان از این روز و این تاریخ منحصربهفرد، دور و دستنیافتنی بود؛ دوران تحصیل ما، دهه ٦٠، خاکی و خاکستری بود، اما ١٤٠٠ را رنگی میدیدیم هرچند در هالهای از ابهام؛ عین عکس رنگیای که تصویر در آن وضوح ندارد؛ به عقل نمیدانستیم، اما به دل احساس میکردیم دوران اهمیت سوقالجیشی تلفن، ممنوعیت ویدئو، محدودیت تلویزیون دوکاناله و... به ١٤٠٠ نمیرسد، در عالم بچگی احساس میکردیم اگر امروز مدیر مدرسه نوک دماغش را میبیند و برای خوشامد اولیا و مربیان زنگ هنر را دلسوزان

همدل و یکزبانکردن اهل هنر از آن جور رخدادهاست که از بس کم دیده شده، برخی معتقدند «دو هنرمند در اقلیمی نگنجند»؛ اما این روزها برخی مخالفتهای باورنکردنی به موسیقی و اقدام به تحدید آشکار آن، سبب شده جامعه موسیقی و حتی فراتر از آن، جامعه هنری، یکصدا خواهان مراقبت از این گوهر ایرانی باشند. یک: خلاف اخلاق خواندن کنسرتها و نیز جملات حیرتآوری مانند؛ «یک مشت مرفه بیدرد از برگزارنشدن کنسرت رگهای گردنشان بیرون میزند»، داغ دل هنرمندان را تازه کرده است؛ مرفه بیدردخواندن هنرمندان و هنردوستان از آنجور اشتباههای استراتژیک دلواپسانه است که

مورد عجیب استاد شجریان، به حافظه جمعی همه ایرانیانی برمیگردد که سالهای دهه ٦٠ را به خاطر دارند: یک - بیستوچند سال پیش، وقت گزینش برای استخدام، اگر به شما میگفتند موسیقی چه گوش میدهید؟ یا باید میگفتید من و موسیقی؟! یا اگر نمیخواستید دروغ بگویید بهترین گزینه نامبردن از «استاد شجریان» بود؛ همان سالها هر وقت مأموران جلوی اتومبیلها را میگرفتند، بعد آنکه نسبتهای سرنشینان را جویا میشدند، حتما میپرسیدند این نوارها چیه؟ و ٩٩ درصد مردم اتوماتیکوار میگفتند: «استاد شجریان»؛ این روایت ضلع سومی هم داشت، آن روزگاران بازار موسیق